

Προβολή της ταινίας «Les Indes Galantes» του Clément Cogitore
Για να γιορτάσει την 350ή επέτειό της, η Εθνική Όπερα του Παρισιού ανέθεσε στον Κλεμάν Κογκιτόρ τη σκηνοθεσία της όπερας-μπαλέτου του Ζαν-Φιλίπ Ραμώ, «Les Indes Galantes». Η πρεμιέρα πραγματοποιήθηκε τον Σεπτέμβριο του 2019. Το «Les Indes Galantes» επιλέχθηκε από τη New York Times ως μία από τις καλύτερες παραγωγές όπερας του 2019, προτάθηκε για το βραβείο καλύτερης παραγωγής όπερας του 2019 από το Giornale della Musica και κέρδισε το βραβείο Forum Opera για την καλύτερη νέα παραγωγή όπερας του 2019. Το 2020, τα Oper! Awards του απένειμαν το βραβείο του καλύτερου σκηνοθέτη.
ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ
Κυριακή 4 Οκτωβρίου, 20:15 έως 20:30
Διεύθυνση
Προβλήτα της Μασσαλίας, Λιμάνι του Εύρου
«Les Indes Galantes» είναι μια όπερα-μπαλέτο που συνέθεσε ο Ζαν-Φιλίπ Ραμώ το 1735.
Για έναν από τους χορούς, ο Ραμώ εμπνεύστηκε από μια παράσταση με φυλετικούς χορούς των Αμερικανών Ινδιάνων της Λουιζιάνας, την οποία παρουσίασαν στο Παρίσι οι αρχηγοί των Μετσιγκάεμα το 1723.
Ο Clément Cogitore διασκευάζει, σε συνεργασία με τους τρεις χορογράφους Bintou Dembele, Brahim Rachiki και Igor Carouge, ένα σύντομο απόσπασμα από το μπαλέτο, αξιοποιώντας μια ομάδα χορευτών του krump, μιας μορφής χορού που γεννήθηκε στο μαύρο γκέτο του Λος Άντζελες τη δεκαετία του 1990. Η γέννησή του συνέπεσε με τον ξυλοδαρμό του Rodney King και τις ταραχές που ακολούθησαν, καθώς και με τη βίαιη αστυνομική καταστολή που επήλθε στη συνέχεια. Μέσα σε αυτό το κλίμα καταπίεσης, νέοι χορευτές άρχισαν να εκφράζουν με το σώμα τους τις βίαιες εντάσεις, τόσο τις σωματικές όσο και τις κοινωνικές και πολιτικές.
Τόσο ο φυλετικός χορός που παρουσιάστηκε στο Παρίσι το 1723 όσο και οι επαναστάτες χορευτές του Krump της δεκαετίας του 1990 αποτελούν μια επανερμηνεία του αρχικού λιμπρέτου του Ραμώ, στο οποίο εμφανίζονται νέοι άνθρωποι να χορεύουν στις παρυφές ενός ηφαιστείου.
«Το σώμα σπάνια είναι απολιτικό στο έργο του Clément Cogitore, όπως αποδεικνύουν οι χορευτές που σκηνοθετεί στην ταινία του «Les Indes Galantes». Ο Cogitore προτείνει μια νέα οπτική, μια σύγχρονη επανεφεύρεση. (...) Γκριμάτσες, εκφοβισμοί: η χειρονομία επιφέρει μια ισχυρή κάθαρση και απελευθερώνει, μέσα στην έκστασή της, τις κοινωνικοπολιτικές εντάσεις. Ενώ η μπαρόκ μουσική τυλίγει τα σώματα των χορευτών, η συγκρατημένη βία διαλύεται κατά κύματα και η χάρη αναδύεται, ισχυρή, νικηφόρα, προφανής.»
Οι Γαλλικές Ινδίες
2017, Βίντεο, HD 16:9, έγχρωμο, 5 λεπτά 26 δευτερόλεπτα
Παραγωγή: 3° Scène – Εθνική Όπερα του Παρισιού – Les Films Pelléas Χορογράφοι: Bintou Dembele – Brahim Rachiki – Igor Carouge Κινηματογράφος: Sylvain Verdet
Κλεμέντ Κογκιτόρ
Γεννημένος στο Κολμάρ το 1983, ο Κλεμάν Κογκιτόρ ζει και εργάζεται μεταξύ Παρισιού και Βερολίνου. Μετά τις σπουδές του στο Fresnoy, την Εθνική Ανώτατη Σχολή Σύγχρονης Τέχνης, αναπτύσσει την καλλιτεχνική του πρακτική στο σταυροδρόμι της σύγχρονης τέχνης και του κινηματογράφου. Συνδυάζοντας ταινίες, βίντεο, εγκαταστάσεις και φωτογραφίες, διερευνά τους τρόπους συνύπαρξης της ανθρωπότητας με τις δικές της εικόνες και αναπαραστάσεις. Τα τελετουργικά, η συλλογική μνήμη, η απεικόνιση του ιερού, καθώς και μια ιδιαίτερη αντίληψη για τη διαπερατότητα των κόσμων αποτελούν κεντρικά θέματα της καλλιτεχνικής του προσέγγισης. Το έργο του Cogitore έχει προβληθεί και εκτεθεί, μεταξύ άλλων, στο Palais de Tokyo, στο MADRE (Νάπολη), στο Κέντρο Georges Pompidou (Παρίσι), στο Institute of Contemporary Arts (ICA) (Λονδίνο), στο Haus der Kulturen der Welt (Βερολίνο), στο MACRO (Ρώμη), στο MoMA (Νέα Υόρκη), στο Museum of Fine Arts (Βοστώνη), στο MNBA (Κεμπέκ), στο SeMA Bunker (Σεούλ), στο Red Brick Art Museum (Πεκίνο), στο Kunsthaus Baselland (Βασιλεία), καθώς και σε διετείς εκθέσεις όπως η Μπιενάλε της Λυών (Γαλλία), η Μπιενάλε του Βερολίνου (Γερμανία) και η Τριενάλε της Γιοκοχάμα (Ιαπωνία).
Το 2011, ο Clément Cogitore απέσπασε το Μεγάλο Βραβείο του Salon de Montrouge για τη σύγχρονη τέχνη και, τον επόμενο χρόνο, έγινε κάτοικος της Villa Médicis, της Ακαδημίας της Γαλλίας στη Ρώμη. Τα κινηματογραφικά του έργα έχουν επιλεγεί και βραβευτεί σε πολλά διεθνή φεστιβάλ (Κάννες, Λοκάρνο, Τελλουράιντ, Λος Άντζελες, Σαν Σεμπαστιάν). Το 2015, η πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους, «Ni ciel ni terre», επιλέχθηκε για την Εβδομάδα των Κριτικών του Φεστιβάλ των Καννών, βραβεύτηκε από το Ίδρυμα Gan, έλαβε διθυραμβικές κριτικές και προτάθηκε για το βραβείο César για την καλύτερη πρώτη ταινία. Την ίδια χρονιά, απέσπασε το Βραβείο BAL για τη σύγχρονη τέχνη. Το 2016, του απονεμήθηκε το Βραβείο Sciences Po για τη σύγχρονη τέχνη και το 18ο Βραβείο Ricard του Ιδρύματος Επιχειρήσεων για τη σύγχρονη τέχνη. Το 2018, ο Clément Cogitore έλαβε το διάσημο Βραβείο Marcel Duchamp για τη σύγχρονη τέχνη. Από το 2018, διδάσκει στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού, όπου διευθύνει εργαστήριο σκηνοθεσίας.
.webp)