Προβολή της ταινίας «Γενεαλογία της βίας» του Μοχάμεντ Μπουρουίσα

Το «Γενεαλογία της βίας» είναι ένα πολυμεσικό έργο που αποτελείται από μια ταινία και μια σειρά γλυπτών από αλουμίνιο, τα οποία εξετάζουν την αστυνομική βία ως συστημικό φαινόμενο. Η βία αυτή εκδηλώνεται όχι μόνο μέσω της σωματικής βίας, αλλά και μέσω των συμπεριφορών, της γλώσσας, των γραφειοκρατικών μηχανισμών και των υφιστάμενων νομικών πλαισίων.

Αυτή η πειραματική ταινία μικρού μήκους ξεκινά με μια σκηνή οικεία σε πολλούς ανθρώπους που υφίστανται ρατσιστική διάκριση: ένας νεαρός άνδρας σταματάται από την αστυνομία για έλεγχο ταυτότητας, ενώ βρίσκεται στο αυτοκίνητο με τη σύντροφό του. Αυτό που αρχικά φαίνεται ως μια αθώα αλληλεπίδραση μετατρέπεται γρήγορα σε μια κατάσταση ταπείνωσης, παραβίασης και αποξένωσης. Μέσα από αυτή την εναρκτήρια σκηνή, ο Μοχάμεντ Μπουρουίσα θέτει το πλαίσιο για μια ανάλυση της δομικής βίας που καθορίζει την ύπαρξη των περιθωριοποιημένων κοινοτήτων στη Δύση, αποκαλύπτοντας τη λανθάνουσα βία των τυποποιημένων διαδικασιών ελέγχου, οι οποίες υποτίθεται ότι βασίζονται αποκλειστικά στις αρχές της δικαιοσύνης και της ισότητας. Ο Μοχάμεντ Μπουρουίσα υφαίνει την αφήγηση με μια αμφίσημη γλώσσα, πλούσια σε αντιθέσεις. Η ταινία εναλλάσσεται συνεχώς μεταξύ σκηνών που έχουν γυριστεί ζωντανά και ακολουθιών με εικόνες υπολογιστικής γραφικής απεικόνισης, οι οποίες εξαπλώνονται στην επιφάνεια της οθόνης σαν ιός (το ίδιο το σκηνικό δανείζεται από την αισθητική του κινηματογράφου επιστημονικής φαντασίας, ανάμεσα στη διαρκή νύχτα του *Dark City* του Άλεξ Προγιάς και τη *Mega-City One*, τη μεγαλούπολη του Dredd, όπου ο νόμος επιβάλλεται από αστυνομικούς που ονομάζονται «δικαστές»), ερμηνεύοντας οπτικά την ψυχική αποσύνδεση του πρωταγωνιστή καθ’ όλη τη διάρκεια της έρευνας. Η πραγματικότητα καταρρέει υπό την ψυχολογική πίεση· η υποκειμενικότητα γίνεται τότε ο μόνος χώρος αντίστασης. Σε αυτό το ενδιάμεσο και σουρεαλιστικό πεδίο, το πνεύμα επιδιώκει να ξεφύγει από την καταπίεση του παρόντος δημιουργώντας εναλλακτικές πραγματικότητες, στις οποίες το σώμα διαφεύγει από τις προσβολές της επαφής και του χειρισμού.

Πρωτότυπο σενάριο: Mohamed Bourouissa, Jean-René Étienne, Abdoulaziz Touré
Με τη συμμετοχή του David Pickering
Διευθυντής φωτογραφίας: Paul Guilhaume
Μοντάζ: Rafael Torres-Calderón
Ηχολήπτης: Alix Clément
Μοντάζ ήχου: Capitaine Plouf
Μίξη: Sébastien Cannas, Maxime Vanderbeck
Πρωτότυπη μουσική: Lyla
Σκηνικά: Benoist Buttin
Κοστούμια: Marion Brillouet
Συντονισμός μεταπαραγωγής: Cécilia Déchaud
Διευθυντής παραγωγής: Fabrice Godin
Καστ: Judith Chalier

Μοχάμεντ Μπουρουίσα

Γεννημένος το 1978 στη Μπλίντα της Αλγερίας, ο Μοχάμεντ Μπουρουίσα ζει και εργάζεται στο Παρίσι. Κάθε έργο του Μοχάμεντ Μπουρουίσα, το οποίο προηγείται μια μακρά φάση εμβάθυνσης, δημιουργεί μια νέα κατάσταση έκφρασης. Με κριτικό βλέμμα απέναντι στις συχνά στερεοτυπικές κατασκευές των μέσων ενημέρωσης, ο καλλιτέχνης επαναφέρει την πολυπλοκότητα στην αναπαράσταση της σύγχρονης κοινωνίας. Τα θέματα των φωτογραφιών, των γλυπτών και των βίντεό του είναι συνήθως άτομα που έχουν μείνει «στο περιθώριο», στο σταυροδρόμι μεταξύ ένταξης και αποκλεισμού. Το έργο του έχει αποτελέσει αντικείμενο πολυάριθμων ατομικών εκθέσεων, μεταξύ άλλων στο MARTa Herford, Χέρφορντ, Γερμανία (2025)· στη Fondazione MAST, Μπολόνια, Ιταλία (2025)· στο Palais de Tokyo, Παρίσι, Γαλλία (2024)· στο LaM - Lille Métropole Musée d'art moderne, d'art contemporain et d'art brut, Λιλ, Γαλλία (2023)· στο Goldsmiths Centre for Contemporary Art, Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο (2021)· στο Kunsthal Charlottenborg, Κοπεγχάγη, Δανία (2021)· ar/ge kunst, Μπολτσάνο, Ιταλία (2020) · Schinkel Pavillon, Βερολίνο, Γερμανία (2020) · Les Rencontres de la Photographie, Αρλ, Γαλλία (2019) · Musée d’Art Moderne de la Ville de Paris, Παρίσι, Γαλλία (2018) · Centre Pompidou, Παρίσι, Γαλλία (2018) · Εθνικό Μουσείο Eugène Delacroix, Παρίσι, Γαλλία (2017) · Barnes Foundation, Φιλαδέλφεια, Ηνωμένες Πολιτείες (2017) · Stedelijk Museum, Άμστερνταμ, Ολλανδία (2016) · Savannah College of Arts and Design, Ατλάντα, Ηνωμένες Πολιτείες (2011) · Μουσείο Τέχνης της Φιλαδέλφειας, Φιλαδέλφεια, Ηνωμένες Πολιτείες (2011), μεταξύ άλλων.

Το έργο του εκτίθεται σε σημαντικές δημόσιες συλλογές σε όλο τον κόσμο, μεταξύ άλλων στο MoMA - Museum of Modern Art, Νέα Υόρκη, ΗΠΑ· στο Κέντρο Πομπιντού, Παρίσι, Γαλλία· στο Φινλανδικό Μουσείο Φωτογραφίας, Ελσίνκι, Φινλανδία· στο Ίδρυμα Louis Vuitton, Παρίσι, Γαλλία· στο Εθνικό Ταμείο Σύγχρονης Τέχνης, Παρίσι, Γαλλία· στο FRAC Bretagne, Ρεν, Γαλλία· στο FRAC Franche-Comté, Μπεζανσόν, Γαλλία· στο Μουσείο Τέχνης της Κομητείας του Λος Άντζελες (Los Angeles County Museum of Art), στο Λος Άντζελες, ΗΠΑ· στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Δήμου του Παρισιού (Musée d’Art Moderne de la Ville de Paris), στο Παρίσι, Γαλλία· στο Μουσείο Τέχνης της Φιλαδέλφειας (Philadelphia Museum of Art), στη Φιλαδέλφεια, ΗΠΑ· στη Συλλογή Pinault, στο Παρίσι, Γαλλία· στη Συλλογή Philara, στο Ντίσελντορφ, Γερμανία· στο Μουσείο Stedelijk, στο Άμστερνταμ, Ολλανδία· και στη Συλλογή Weng, στο Κρέφελντ, Γερμανία, μεταξύ άλλων.

Ο Μοχάμεντ Μπουρουίσα έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων το Βραβείο Φωτογραφικού Βιβλίου Paris Photo - Aperture Foundation για το έργο «Périphérique» που εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο Loose Joints (2022)· το Βραβείο της Ίδρυσης Deutsche Börse για τη Φωτογραφία (2020)· το Βραβείο του Ιδρύματος Blachère (2010), το Βραβείο Studio Collector του Ιδρύματος Antoine de Galbert (2007) και το Βραβείο Les Rencontres d’Arles (2007). Επίσης, ήταν υποψήφιος για το Βραβείο Mario Merz (2025) και το Βραβείο Marcel Duchamp (2018), ενώ επιλέχθηκε για το Διεθνές Βραβείο Φωτογραφίας Pictet (2017).