Πειραιάς - Αθήνα

Ένα εργαστήριο τατουάζ με μαρκαδόρους Posca με θέμα τη θάλασσα και τον ωκεανό, που διοργανώνει η καλλιτέχνιδα Louise Ganot για παιδιά και οικογένειες.

Ένα εργαστήριο δημιουργίας καρτ-ποστάλ με θέμα τη θάλασσα για οικογένειες, εμπνευσμένο από τα έργα του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης «André Malraux» (MuMa). Χρησιμοποιώντας αποκόμματα από πανιά, οι συμμετέχοντες δημιουργούν τα δικά τους μικρά καραβάκια πάνω σε μπλε φόντο καρτ-ποστάλ.

Το «Exhibition Ballroom», με πρωτοστάτες τον Kiddy Smile και το House of Gourgeous Gucci, προσφέρει μια βύθιση στον κόσμο των ball. Μέσα από εμβληματικές κατηγορίες όπως το «Vogue Femme» ή το «Runway», τα μέλη του house αποκαλύπτουν τον καλλιτεχνικό και τεχνικό πλούτο αυτής της κουλτούρας. Μεταξύ performance, επίδειξης μόδας και αυτοέκφρασης, η δημιουργία αυτή εξυμνεί την ενέργεια, τη δημιουργικότητα και το πνεύμα κοινότητας που χαρακτηρίζουν το ballroom, και εισάγει το κοινό στους κώδικες μιας ζωντανής, απαιτητικής και βαθιά περιεκτικής κουλτούρας.

Το «Prélude» αναζωογονεί τον δημόσιο χώρο. Ένας ακατέργαστος και αδελφικός χορός χιπ-χοπ, όπου ο αγώνας, η ορμή και η αναπνοή ενώνουν τις δυνάμεις τους. Εννέα χορευτές και χορεύτριες της Cie Accrorap, υπό τη διεύθυνση του χορογράφου Kader Attou, μεταφέρουν την ενέργεια μιας ανθρωπότητας που στέκεται όρθια, ανάμεσα στον αγώνα και τη χαρά του μοιράσματος, με τη συνοδεία της ηλεκτροακουστικής μουσικής του Romain Dubois.

Η Jana Saleh επικεντρώνεται επί του παρόντος στην εξερεύνηση, την προσαρμογή και την προώθηση των ήχων και της μουσικής της περιοχής SWANA (Νοτιοδυτική Ασία, Βόρεια Αφρική και Βορειοανατολική Ασία).

Οι Fratelli Disco είναι ένα ντουέτο DJ από τη Χάβρη, που συνδυάζει επιρροές από τη ντίσκο, τη χάουζ και την εορταστική ηλεκτρονική μουσική. Μέσα από ζεστά και χορευτικά DJ sets, το συγκρότημα εξερευνά μια γκρουβάτη επιλογή κομματιών, εμπνευσμένη από τα κλαμπ και την κουλτούρα των dancefloor της Ιταλίας στα τέλη της δεκαετίας του ’70.

Στην εργασιακή δυστοπία των ναυπηγείων του Περάματος, η χρόνια απαγόρευση της σωματικής επαφής έχει μετατρέψει τις ανθρώπινες αλληλεπιδράσεις σε απόκοσμες προσομοιώσεις καταπνιγμένου αισθησιασμού που υπερβαίνει τα ετεροκανονικά στερεότυπα της επιθυμίας.

Εύα Στεφάνη, Hail, 2024, 2’ 23” Μοντάζ: Παναγιώτης Παπαφράγκος, Αφήγηση: Εύα Στεφάνη, Γυναίκα στην ταινία: Λουίζα Ντουρού Μια γυναίκα, που μοιάζει με νύμφη, επιπλέει σε μια ηλιόλουστη και αμμώδη παραλία. Αυτή η σύγχρονη Οφηλία, με κλειστά μάτια, αφήνεται να παρασυρθεί από το νερό, ενώ οι καμπάνες των εκκλησιών που την περιβάλλουν μεταμορφώνονται σιγά-σιγά σε αμάνη, σε ηχώ ρεμπέτικου και σε προσευχές. Μια γυναικεία φωνή ψιθυρίζει στη Μαρία, τη μητέρα του Ιησού, μέσα από ένα επαναλαμβανόμενο μάντρα που μεταμορφώνει τον Ακάθιστο Ύμνο και ολόκληρη την οπτική εμπειρία σε ένα μυστικιστικό τελετουργικό και μια διαλογιστική πράξη για την εξιλέωση, την κάθαρση, τη φύση· για τη δύναμη του νερού που μας φέρνει πίσω τις μητέρες μας, σύμφωνα με τον Γκαστόν Μπασελάρ (1942).