Πειραιάς - Αθήνα

Αυτή η συναυλία διάρκειας μίας ώρας αναδεικνύει τους ρυθμούς, τα τραγούδια και τους χορούς της Γουαδελούπης και της Αϊτής. Το πρώτο μέρος είναι αφιερωμένο στη Γουαδελούπη και στο Gwo-ka, με ρυθμούς όπως το Léwoz, το Toumblak, το Mendé, το Graj και το Mass à Saint-Jean. Στη σκηνή: ο René Burin στο τύμπανο «boula», ο Roger Raspail στο τύμπανο «makè», η Annette Nicolas στα φωνητικά και στο «chacha», καθώς και η τραγουδίστρια Gildas Lutin, με τη δυνατή και απαλή φωνή της. Το κοινό καλείται να βγει στη σκηνή και να χορέψει. Το δεύτερο μέρος είναι αφιερωμένο στην Αϊτή, με το «Yanvalou», το «Rabordaille», το «Rara» και το «Petro». Ο δεξιοτέχνης τυμπανιστής Kébyésou ερμηνεύει τα μεγάλα κλασικά του αϊτινού βουντού, ενώ η χορεύτρια Nerlande Bazelais παρασύρει το κοινό στους μαγευτικούς χορούς της, για να μοιραστούν όλοι μαζί την ενέργεια αυτής της παράδοσης.

Η παράσταση «Dancehall Weather», που δημιουργήθηκε στο Χρηματιστήριο του Παρισιού, φέρνει μαζί τη χορογράφο από την Αργεντινή Cecilia Bengolea και τους συνεργάτες της Craig Black Eagle (Τζαμάικα) και Nika Mad Spirit (Ουκρανία) σε μια παράσταση όπου ο χορός και τα αρχεία βίντεο συνυπάρχουν. Αντλώντας έμπνευση από το τζαμαϊκανό dancehall — το οποίο η Cecilia Bengolea θεωρεί ότι διαθέτει θεραπευτική δύναμη —, η παράσταση ξεκινά με μια συνεδρία «Early Settings», μια μουσική στιγμή περισυλλογής και συγκέντρωσης ενεργειών, πριν δώσει τη θέση της σε έναν συλλογικό και απελευθερωτικό χορό.

Στην εργασιακή δυστοπία των ναυπηγείων του Περάματος, η χρόνια απαγόρευση της σωματικής επαφής έχει μετατρέψει τις ανθρώπινες αλληλεπιδράσεις σε απόκοσμες προσομοιώσεις καταπνιγμένου αισθησιασμού που υπερβαίνει τα ετεροκανονικά στερεότυπα της επιθυμίας.

Εύα Στεφάνη, Hail, 2024, 2’ 23” Μοντάζ: Παναγιώτης Παπαφράγκος, Αφήγηση: Εύα Στεφάνη, Γυναίκα στην ταινία: Λουίζα Ντουρού Μια γυναίκα, που μοιάζει με νύμφη, επιπλέει σε μια ηλιόλουστη και αμμώδη παραλία. Αυτή η σύγχρονη Οφηλία, με κλειστά μάτια, αφήνεται να παρασυρθεί από το νερό, ενώ οι καμπάνες των εκκλησιών που την περιβάλλουν μεταμορφώνονται σιγά-σιγά σε αμάνη, σε ηχώ ρεμπέτικου και σε προσευχές. Μια γυναικεία φωνή ψιθυρίζει στη Μαρία, τη μητέρα του Ιησού, μέσα από ένα επαναλαμβανόμενο μάντρα που μεταμορφώνει τον Ακάθιστο Ύμνο και ολόκληρη την οπτική εμπειρία σε ένα μυστικιστικό τελετουργικό και μια διαλογιστική πράξη για την εξιλέωση, την κάθαρση, τη φύση· για τη δύναμη του νερού που μας φέρνει πίσω τις μητέρες μας, σύμφωνα με τον Γκαστόν Μπασελάρ (1942).