Πειραιάς - Αθήνα

Στην εργασιακή δυστοπία των ναυπηγείων του Περάματος, η χρόνια απαγόρευση της σωματικής επαφής έχει μετατρέψει τις ανθρώπινες αλληλεπιδράσεις σε απόκοσμες προσομοιώσεις καταπνιγμένου αισθησιασμού που υπερβαίνει τα ετεροκανονικά στερεότυπα της επιθυμίας.

Eva Stefani, Hail, 2024, 2'23 Μοντάζ: Παναγιώτης Παπαφράγκος, Αφήγηση: Εύα Στεφανή, Γυναίκα στην ταινία: Λουίζα Ντούρου Μια γυναίκα που μοιάζει με νύμφη επιπλέει σε μια ηλιόλουστη, αμμώδη παραλία. Αυτή η σύγχρονη Οφηλία, με τα μάτια κλειστά, αφήνεται να παρασυρθεί από το νερό, ενώ οι καμπάνες της εκκλησίας που την περιβάλλουν μετατρέπονται σταδιακά σε αμανέ, απόηχους ρεμπέτικων και προσευχών. Μια γυναικεία φωνή ψιθυρίζει στη Μαρία, τη μητέρα του Ιησού, μέσα από ένα επαναλαμβανόμενο μάντρα που μετατρέπει τον Ακαθίστο Ύμνο και την όλη οπτική εμπειρία σε μια μυστικιστική τελετουργία και μια διαλογιστική χειρονομία για την εξιλέωση, την κάθαρση, τη φύση- για τη δύναμη του νερού που φέρνει πίσω τις μητέρες μας, σύμφωνα με τον Gaston Bachelard (1942).