Πειραιάς - Αθήνα

Ένα εργαστήριο δημιουργίας καρτ-ποστάλ με θέμα τη θάλασσα για οικογένειες, εμπνευσμένο από τα έργα του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης «André Malraux» (MuMa). Χρησιμοποιώντας αποκόμματα από πανιά, οι συμμετέχοντες δημιουργούν τα δικά τους μικρά καραβάκια πάνω σε μπλε φόντο καρτ-ποστάλ.

Μια ξενάγηση γύρω από τα έργα της έκθεσης «Un Été Au Havre» για όλα τα ηλικιακά κοινά. Αφήστε τον ξεναγό να σας οδηγήσει κατά μήκος των προκυμαίων, ανακαλύπτοντας τα έργα της έκθεσης «Un Été Au Havre», τα οποία εμπνέονται από το τοπίο του Χάβρη και τη ναυτική του ταυτότητα.

Με οδηγό την ανθρωπολόγο Géraldine Le Roux, αυτή η διάλεξη παρακολουθεί τη μεταμόρφωση των «δικτύων-φαντασμάτων» (ghost nets): από θανατηφόρα απόβλητα σε γλυπτό μνήμης, πλεγμένο με θαλάσσιους μύθους και τον ιερό δεσμό των παράκτιων λαών με τα ζωντανά όντα. Σε συνάρτηση με το μουσείο του Λα Χάβρη, το οποίο φιλοξενεί την πρώτη δημόσια συλλογή του είδους στην Ευρώπη, η διάλεξη αποκαλύπτει πώς η αυστραλιανή τέχνη μετατρέπει μια παγκόσμια ρύπανση σε οικολογικό μήνυμα.

Πέντε γυναίκες στέκονται ακίνητες, με τα μάγουλα πλημμυρισμένα από δάκρυα. Τι θλίψη κουβαλούν — και είναι πραγματικά δική τους; Με το «Bouffées», η Leïla Ka φαντάζεται πώς να γιατρέψει το «ανίατο»: όχι για να το εξαλείψει, αλλά για να το μετατρέψει σε συλλογική δύναμη και σε ώθηση ζωής. Δημιουργημένο το 2022 στο πλαίσιο του διαγωνισμού «Danse Élargie» στο Théâtre de la Ville του Παρισιού — όπου κέρδισε το 1ο βραβείο — αυτό το συγκλονιστικό έργο διάρκειας δεκαπέντε λεπτών παρουσιάζεται έκτοτε σε διεθνείς σκηνές, έχει ενταχθεί στο ρεπερτόριο του Μπαλέτου του Βισμπάντεν στη Γερμανία και έχει συγκεντρώσει πάνω από 15 εκατομμύρια προβολές στα κοινωνικά δίκτυα.

Το DJ set που προτείνεται δεν έχει σχεδιαστεί ως μια απλή μουσική ψυχαγωγία, αλλά ως μια ηχητική επέκταση της εκδήλωσης — ένα αυτόνομο παραστατικό έργο που διαλογίζεται με τα έργα και τους καλλιτέχνες που παρουσιάζονται, καθώς και με τον χώρο που τα φιλοξενεί.

Το «Level Up» είναι ένα απόσπασμα από το DUB, το οποίο η Amala Dianor αντιλαμβάνεται ως έναν ανοιχτό, χαρούμενο και ουτοπικό χώρο εξερεύνησης, όπου η διαφορετικότητα αποτελεί πλούτο και οι άνθρωποι είναι όντα που αναζητούν την ανταλλαγή.

Στην εργασιακή δυστοπία των ναυπηγείων του Περάματος, η χρόνια απαγόρευση της σωματικής επαφής έχει μετατρέψει τις ανθρώπινες αλληλεπιδράσεις σε απόκοσμες προσομοιώσεις καταπνιγμένου αισθησιασμού που υπερβαίνει τα ετεροκανονικά στερεότυπα της επιθυμίας.

Εύα Στεφάνη, Hail, 2024, 2’ 23” Μοντάζ: Παναγιώτης Παπαφράγκος, Αφήγηση: Εύα Στεφάνη, Γυναίκα στην ταινία: Λουίζα Ντουρού Μια γυναίκα, που μοιάζει με νύμφη, επιπλέει σε μια ηλιόλουστη και αμμώδη παραλία. Αυτή η σύγχρονη Οφηλία, με κλειστά μάτια, αφήνεται να παρασυρθεί από το νερό, ενώ οι καμπάνες των εκκλησιών που την περιβάλλουν μεταμορφώνονται σιγά-σιγά σε αμάνη, σε ηχώ ρεμπέτικου και σε προσευχές. Μια γυναικεία φωνή ψιθυρίζει στη Μαρία, τη μητέρα του Ιησού, μέσα από ένα επαναλαμβανόμενο μάντρα που μεταμορφώνει τον Ακάθιστο Ύμνο και ολόκληρη την οπτική εμπειρία σε ένα μυστικιστικό τελετουργικό και μια διαλογιστική πράξη για την εξιλέωση, την κάθαρση, τη φύση· για τη δύναμη του νερού που μας φέρνει πίσω τις μητέρες μας, σύμφωνα με τον Γκαστόν Μπασελάρ (1942).