Το ημερολόγιο

Η Ngomez Nokass, μια φημισμένη ομάδα κρουστών και χορού από τη Σενεγάλη με έδρα τη Βαρκελώνη, που ειδικεύεται σε παραδοσιακούς ρυθμούς όπως το sabar, το djembe και το mbalakh, θα ανοίξει επίσημα το φεστιβάλ. Αρχικά αποτελούμενο από οκτώ μέλη και πλέον διευρυμένο σε περισσότερους από δεκαπέντε καλλιτέχνες, το συγκρότημα συνδυάζει τα παραδοσιακά κρουστά της Σενεγάλης με την ενέργεια του χορού, προσφέροντας ζωντανές παραστάσεις, διανθισμένες με ρυθμικά μοτίβα που προέρχονται από μια μακρά και πλούσια πολιτιστική κληρονομιά.

Εγκαίνια την Πέμπτη 26 Μαρτίου από τις 17:00. Είσοδος ελεύθερη και δωρεάν.

Γεννημένη στο Αμμάν και εγκατεστημένη στη Βαρκελώνη εδώ και αρκετά χρόνια, η Miramizu είναι ειδική στη συγχώνευση διαφορετικών μουσικών κόσμων σε συναρπαστικά ηχητικά ταξίδια. Προσελκυόμενη από τις αντιθέσεις, ανθεί στην τριβή μεταξύ απαλότητας και έντασης, υψηλών και χαμηλών τόνων, συναισθήματος και ηλεκτρισμού. Για το DJ set της στοArt Explora , θα οδηγήσει το κοινό σε ένα ηχητικό ταξίδι εμπνευσμένο από τη Μεσόγειο, πλέοντας ανάμεσα σε υφές, ρυθμούς και πολιτισμικές ηχώ που αντανακλούν το κοινό μας τοπίο και τη συλλογική μας εμπειρία.

Το res_ (πρώην res_és_nostre) είναι ένα δίδυμο ηχητικής τέχνης που εξερευνά τη διασταύρωση μεταξύ ηλεκτρονικής μουσικής, γλώσσας και εικαστικών τεχνών, θεωρώντας τον ήχο ως πολιτιστικό, ιστορικό και πολιτικό υλικό. Για Art Explora, παρουσιάζουν μια ζωντανή παράσταση βασισμένη σε δειγματοληψία μεσαιωνικών καταλανικών χορωδιών, των οποίων οι φωνές είναι κατακερματισμένες και επεξεργασμένες ηλεκτρονικά, δημιουργώντας ένα διάλογο μεταξύ αρχείων, τεχνολογίας και συλλογικού σώματος. Η παράστασή τους θα συνοδεύεται από 40 τραγουδιστές της Χορωδίας Canigó.

Αναπτύσσοντας το ταλέντο της στην απρόβλεπτη, είτε σε φεστιβάλ είτε σε μικρά κλαμπ, η mad miran αντλεί έμπνευση από την κουλτούρα των ράβ και προσφέρει ένα μοναδικό μείγμα ηλεκτρονικών ρυθμών, εξασφαλίζοντας κάθε φορά μια υπνωτική παράσταση και καθιστώντας την μία από τις πιο συναρπαστικές DJ που αξίζει να ακολουθήσετε.

Το Radio Alhara θα συμμετάσχει στο πρόγραμμα του φεστιβάλ με σποραδικές μουσικές εκπομπές στο χωριό. Η Παλαιστίνη γίνεται έτσι το soundtrack, το ηχητικό υπόβαθρο της Μεσογείου.

Το Naïm Gnawa Ensemble είναι ένα συγκρότημα παραδοσιακής μαροκινής μουσικής με έδρα τη Βαρκελώνη, που ειδικεύεται στο ρεπερτόριο gnawa. Υπό τη διεύθυνση του maâlem Naim Issawa, το συγκρότημα εμφανίζεται σε μεγάλη σύνθεση, βασισμένη στην τελετουργική πρακτική, συνδυάζοντας κρουστά, τρομπέτες ghaita και χορωδιακές φωνές. Η μουσική τους δημιουργεί μια κοινή και τελετουργική εμπειρία, όπου ο ρυθμός, η επανάληψη και η συλλογική ενέργεια κατέχουν κεντρική θέση.

Μια οπτική και ηχητική συμφωνία που μας βυθίζει στα μυστήρια των θαλάσσιων βάθων, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί μια ωδή στη φαντασία και τη δημιουργία. Με βάση μια ταινία που γυρίστηκε από την καλλιτέχνιδα Rosa Tharrats εν πλω κατά τη διάρκεια μιας αποστολής με το Schmidt Ocean Institute, η παράσταση περιλαμβάνει ένα soundtrack που δημιουργήθηκε επιτόπου, σε μια διαδικασία δραματικής και μουσικής αυτοσχεδιασμού υπό την καθοδήγηση του μουσικού Mau Boada (Esperit!), της τραγουδίστριας Clara Enrich-Genestar και του ποιητή Gabriel Ventura.

Με αυτή την ευκαιρία, η Ikram Bouloum επαναπροσδιορίζει την τεχνική της ως επιμελήτρια για να παρουσιάσει το Grief and grievance: listening as learning, μια ακουστική συνεδρία στην οποία προτείνει ένα ταξίδι μέσα από διαφορετικά μουσικά είδη και ηχητικά αρχεία, διαλογιζόμενη με τους αναφορείς της και ανοίγοντας ένα χώρο για νέες επικαλύψεις, προκειμένου να προσεγγίσει ζητήματα ποιητικής принадлежности.

Το «Οι άνεμοι ξέρουν ό,τι έχουν ξεχάσει οι χάρτες» είναι ένα βιωματικό και συμμετοχικό εργαστήριο όπου ο ήχος, οι χάρτες και η φαντασία συναντώνται. Οι συμμετέχοντες κάθονται πάνω σε έναν μεγάλο χάρτη της Μεσογείου που είναι απλωμένος στο πάτωμα και δημιουργούν ηχητικά τοπία εμπνευσμένα από τον άνεμο, ιστορίες και υποθετικές αφηγήσεις.

Η Bissaperie είναι μια συλλογική επίκληση της μνήμης του Frantz Fanon μέσω μιας κοινής ανάγνωσης των κειμένων του και της παρασκευής του bissap, ενός ποτού με βάση τα άνθη του ιβίσκου. Προτείνω έναν φιλικό και οριζόντιο χώρο συνάντησης, επικεντρωμένο στις επαναστατικές ιδέες του στοχαστή, καθώς και μια πλατφόρμα που επιτρέπει σε όλους να επανασυνδεθούν με την ταυτότητά τους, την κληρονομιά τους και την κοινότητά τους.

Στην εποχή μας, που χαρακτηρίζεται από ψευδείς πληροφορίες, παραπληροφόρηση και πολιτική χειραγώγηση, η διαφορά μεταξύ αλήθειας και ψεύδους φαίνεται όλο και πιο ασαφής. Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να παραμορφώσει τις αντιλήψεις μας, ενώ τα κοινωνικά δίκτυα μας εγκλωβίζουν σε «φυσαλίδες» που καταστρέφουν την ίδια την ιδέα μιας κοινής πραγματικότητας. Σε αυτόν τον κόσμο, ποια είναι η θέση της μυθοπλασίας, αυτής της αρχαίας τέχνης του να αφηγείσαι ιστορίες που δεν συνέβησαν ποτέ; Μπορούν τα μυθιστορήματα να περιέχουν περισσότερη αλήθεια από την πραγματικότητα όπως την αντιλαμβανόμαστε; Ο Κολομβιανός μυθιστοριογράφος Juan Gabriel Vásquez προτείνει μια σκέψη για τη σχέση μας με τις επινοημένες ιστορίες σε έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο αβέβαιος.

Το «Pulso y Horizonte» είναι ένα μουσικό πρότζεκτ υπό τη διεύθυνση του Pedro Javier González, ενός από τους πιο σεβαστούς κιθαρίστες της σύγχρονης ισπανικής μουσικής σκηνής. Φλαμένκο, τζαζ, μουσική του κόσμου και αυτοσχεδιασμός συνυπάρχουν σε μια ανοιχτή και εορταστική πρόταση, εμπνευσμένη από τη Μεσόγειο, όπου ο ρυθμικός παλμός και ο συλλογικός διάλογος διαμορφώνουν μια ζωντανή και εξαιρετικά επικοινωνιακή μουσική εμπειρία.

Το The Drought. An Oasis είναι μια παράσταση σύγχρονου φλαμένκο που συνδυάζει χορό, ζωντανή κιθάρα και φλαμένκο τραγούδι (cante) για να εξερευνήσει τα θέματα του νερού, της ξηρασίας και της μετανάστευσης. Αρχικά δημιουργημένη στην Ανδαλουσία, αυτή η νέα εκδοχή του έργου παρουσιάζεται στην Καταλονία, διατηρώντας παράλληλα τις βαθιές ανδαλουσιανές ρίζες της. Η παράσταση προσφέρει μια αναδρομή στην ιστορική επίδραση των υδραυλικών πολιτικών του Φράνκο, ιδίως του Διατάγματος του Μπανταχόθ, καθώς και στη μετανάστευση των ανδαλουσιανών εργατικών κοινοτήτων που εγκαταστάθηκαν στην Καταλονία για να εργαστούν στη βιομηχανία και τις κατασκευές. Αυτές οι ιστορίες μεταφράζονται στη σκηνή μέσω της μουσικής και της κίνησης του φλαμένκο. Ορισμένα από τα τραγούδια ερμηνεύονται στα καταλανικά, παράλληλα με τα ισπανικά, ως συμβολική χειρονομία που συνδέει το φλαμένκο με τη γλωσσική και πολιτιστική πραγματικότητα της Καταλονίας και της Βαρκελώνης. Στη σκηνή, η παράσταση συνδυάζει χορό φλαμένκο, ζωντανή κιθάρα και τραγούδι, σε συνδυασμό με μια έντονη οπτική διάσταση. Το τελευταίο μέρος του έργου έχει τη μορφή ενός φινάλε φιέστας εμπνευσμένου από την καταλανική ρούμπα, προσφέροντας συλλογική ενέργεια, ρυθμό και γιορτή.

Το concept βασίζεται στο καλλιτεχνικό πρότζεκτ του Disco Atlas, στο οποίο προσκαλεί καλλιτέχνες να συμμετάσχουν ως έκπληξη. Συνεργαζόμενος με μουσικούς gnawa —ιδίως με ανερχόμενους ερμηνευτές και όχι με καταξιωμένους Maâlems— ο Disco Atlas αναδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο η μουσική που παίζει μπορεί να συγχωνευθεί οργανικά με τα ζωντανά όργανα. Ο στόχος είναι να δείξει ότι αυτός ο ήχος είναι ευέλικτος, ζωντανός και ανοιχτός σε επανερμηνεία μέσω της ζωντανής εκτέλεσης, δημιουργώντας κάθε φορά μια μοναδική και αυθόρμητη εμπειρία.