Πειραιάς - Αθήνα

Αυτή η συναυλία διάρκειας μίας ώρας αναδεικνύει τους ρυθμούς, τα τραγούδια και τους χορούς της Γουαδελούπης και της Αϊτής. Το πρώτο μέρος είναι αφιερωμένο στη Γουαδελούπη και στο Gwo-ka, με ρυθμούς όπως το Léwoz, το Toumblak, το Mendé, το Graj και το Mass à Saint-Jean. Στη σκηνή: ο René Burin στο τύμπανο «boula», ο Roger Raspail στο τύμπανο «makè», η Annette Nicolas στα φωνητικά και στο «chacha», καθώς και η τραγουδίστρια Gildas Lutin, με τη δυνατή και απαλή φωνή της. Το κοινό καλείται να βγει στη σκηνή και να χορέψει. Το δεύτερο μέρος είναι αφιερωμένο στην Αϊτή, με το «Yanvalou», το «Rabordaille», το «Rara» και το «Petro». Ο δεξιοτέχνης τυμπανιστής Kébyésou ερμηνεύει τα μεγάλα κλασικά του αϊτινού βουντού, ενώ η χορεύτρια Nerlande Bazelais παρασύρει το κοινό στους μαγευτικούς χορούς της, για να μοιραστούν όλοι μαζί την ενέργεια αυτής της παράδοσης.

Η παράσταση «Dancehall Weather», που δημιουργήθηκε στο Χρηματιστήριο του Παρισιού, φέρνει μαζί τη χορογράφο από την Αργεντινή Cecilia Bengolea και τους συνεργάτες της Craig Black Eagle (Τζαμάικα) και Nika Mad Spirit (Ουκρανία) σε μια παράσταση όπου ο χορός και τα αρχεία βίντεο συνυπάρχουν. Αντλώντας έμπνευση από το τζαμαϊκανό dancehall — το οποίο η Cecilia Bengolea θεωρεί ότι διαθέτει θεραπευτική δύναμη —, η παράσταση ξεκινά με μια συνεδρία «Early Settings», μια μουσική στιγμή περισυλλογής και συγκέντρωσης ενεργειών, πριν δώσει τη θέση της σε έναν συλλογικό και απελευθερωτικό χορό.

Το Spontaneous Symphony for Barrels είναι μια συμμετοχική ηχητική δράση, όπου μεταλλικά βαρέλια, αυτοσχέδια όργανα και μπαγκέτες ντραμς προσφέρονται στο κοινό ως εργαλεία ενεργούς συμμετοχής. Η εκτέλεση της δράσης εξελίσσεται ως μια αυθόρμητη ενέργεια — μια παρορμητική έκρηξη ήχου, χωρίς προγενέστερο σχεδιασμό ή εξωτερική καθοδήγηση. Ο ρυθμός και το τέμπο αναδύονται οργανικά μέσα από τις συλλογικές δυναμικές του ακροατηρίου, μετατρέποντάς τη σε συμμετοχική διαδικασία.

Ο Αντώνης Βαής, σε συνεργασία με 12 performer του Εργαστηρίου 12 (Καθηγητής Poka Yio), της ΑΣΚΤ, ανακαταλαμβάνουν την προβλήτα της Πύλης Ε8 του λιμανιού του Πειραιά. Σε αυτό το άκρο της ξηράς, που δεν συνορεύει παρά μόνο με τη θάλασσα, επιθυμούν να επανατοποθετήσουν τη σωματικότητα στον πυρήνα της τοποειδικής έρευνας. Αναζητώντας τρόπους, καταστάσεις και συνθήκες με τις οποίες το άτομο, τόσο ως μέρος ενός ευρύτεριτ συνόλου όσο και ως μονάδα, σχετίζεται με την άφιξη, την αποχώρηση από, αλλά και την παραμονή σε ενδιάμεσους τόπους προσωρινής κατοίκησης –όπως το λιμάνι–, ενεργοποιούν μια αέναη μετακίνηση: αυτή του ανώνυμου πλήθους, της οποίας η λειτουργία στοχεύει στο να υπερτονίσει τη σημασία της παροδικότητας.