Πειραιάς - Αθήνα

Στην εργασιακή δυστοπία των ναυπηγείων του Περάματος, η χρόνια απαγόρευση της σωματικής επαφής έχει μετατρέψει τις ανθρώπινες αλληλεπιδράσεις σε απόκοσμες προσομοιώσεις καταπνιγμένου αισθησιασμού που υπερβαίνει τα ετεροκανονικά στερεότυπα της επιθυμίας.

Eva Stefani, Hail, 2024, 2'23 Μοντάζ: Παναγιώτης Παπαφράγκος, Αφήγηση: Εύα Στεφανή, Γυναίκα στην ταινία: Λουίζα Ντούρου Μια γυναίκα που μοιάζει με νύμφη επιπλέει σε μια ηλιόλουστη, αμμώδη παραλία. Αυτή η σύγχρονη Οφηλία, με τα μάτια κλειστά, αφήνεται να παρασυρθεί από το νερό, ενώ οι καμπάνες της εκκλησίας που την περιβάλλουν μετατρέπονται σταδιακά σε αμανέ, απόηχους ρεμπέτικων και προσευχών. Μια γυναικεία φωνή ψιθυρίζει στη Μαρία, τη μητέρα του Ιησού, μέσα από ένα επαναλαμβανόμενο μάντρα που μετατρέπει τον Ακαθίστο Ύμνο και την όλη οπτική εμπειρία σε μια μυστικιστική τελετουργία και μια διαλογιστική χειρονομία για την εξιλέωση, την κάθαρση, τη φύση- για τη δύναμη του νερού που φέρνει πίσω τις μητέρες μας, σύμφωνα με τον Gaston Bachelard (1942).

Ο Μανόλης Πάππος και οι συνεργάτες του μας οδηγούν σ’ ένα ταξίδι στον κόσμο του ρεμπέτικου, της εμβληματικής μουσικής παράδοσης του λιμανιού του Πειραιά. 

Ένα ξεχωριστό εργαστήριο για παιδιά, εμπνευσμένο από τον μύθο της αρπαγής της Ευρώπης από τον Δία που συνδυάζει αφήγηση και ζωγραφική.

Ανάμεσα στο λιμάνι και την ανοιχτή θάλασσα, αυτό το ambient σετ ταξιδεύει με τις φωνές των κυμάτων και των αθέατων πλασμάτων. Ηλεκτρονικές συχνότητες μπλέκονται με τον πρωταρχικό ρυθμό του νερού, ανακαλώντας τόσο το απέραντο της θάλασσας όσο και την οικειότητα του βάθους της. Ένας στοχασμός πάνω στη θάλασσα, τον ήχο και τη θηλυκότητα, όπου η αρχέγονη δύναμη της φύσης βρίσκει αντήχηση στο παρόν. Επιμέλεια: HER Project

Jacob Hurwitz-Goodman & Daniel Keller – The Seasteaders. Στο ντοκιμαντέρ The Seasteaders, οι Jacob Hurwitz-Goodman και Daniel Keller εξετάζουν το αμφιλεγόμενο κίνημα «seasteading», το οποίο ξεκίνησε από μια ομάδα υποστηρικτών του ελευθερισμού, οι οποίοι επιδίωκαν να δημιουργήσουν πλωτές, αφορολόγητες πόλεις ως πειραματικές κοινωνίες εκτός κυβερνητικού ελέγχου. Παρότι παρουσιάζεται ως λύση απέναντι στην «τελμάτωση» των κυβερνήσεων και στην κλιματική αλλαγή, η ταινία αποκαλύπτει συνδέσεις του κινήματος με αντιδημοκρατικές, τεχνο-ουτοπικές και alt-right ιδεολογίες. Μέσα από αυτή την προβολή, η Μπιενάλε της Αθήνας μάς καλεί να αναμετρηθούμε με τις ανησυχητικές αυτές συμπλέξεις και να θέσουμε υπό αμφισβήτηση τις νέες μορφές αποικιοκρατίας στο πλαίσιο των σημερινών παγκόσμιων κρίσεων.