Πειραιάς - Αθήνα

Μια σωματική και ποιητική performance που διερευνά τη μνήμη του σώματος, την κληρονομιά της μητρότητας και το αθόρυβο βάρος του τραύματος. Μέσα από συμβολικές χειρονομίες, αποσπασματικούς μονολόγους και οικεία τελετουργικά με πέτρα, νερό και ύφασμα, αναδύονται θεματικές όπως ο πόνος, η ανθεκτικότητα και η μεταμόρφωση. Συνδυάζοντας την προσωπική αφήγηση με το συλλογικό βίωμα, το έργο γίνεται ένας τόπος όπου η μνήμη και η τραγική ομορφιά του σώματος πλέκονται σε κοινή εμπειρία.

Το Como una casa είναι μια μεσαίου μήκους ταινία που αφηγείται το ταξίδι της Ainara στην Ισπανία και τη βία που βίωσε στο Centro de Internamiento de Extranjeros (Κέντρο Κράτησης Αλλοδαπών) στη Μαδρίτη.

Ο Αντώνης Βαής, σε συνεργασία με 12 performer του Εργαστηρίου 12 (Καθηγητής Poka Yio), της ΑΣΚΤ, ανακαταλαμβάνουν την προβλήτα της Πύλης Ε8 του λιμανιού του Πειραιά. Σε αυτό το άκρο της ξηράς, που δεν συνορεύει παρά μόνο με τη θάλασσα, επιθυμούν να επανατοποθετήσουν τη σωματικότητα στον πυρήνα της τοποειδικής έρευνας. Αναζητώντας τρόπους, καταστάσεις και συνθήκες με τις οποίες το άτομο, τόσο ως μέρος ενός ευρύτεριτ συνόλου όσο και ως μονάδα, σχετίζεται με την άφιξη, την αποχώρηση από, αλλά και την παραμονή σε ενδιάμεσους τόπους προσωρινής κατοίκησης –όπως το λιμάνι–, ενεργοποιούν μια αέναη μετακίνηση: αυτή του ανώνυμου πλήθους, της οποίας η λειτουργία στοχεύει στο να υπερτονίσει τη σημασία της παροδικότητας.

Στο Untitled (Figures), η Λενιώ Κακλέα αγκαλιάζει τα queer στοιχεία της ταυτότητάς της μέσα από μια σειρά χορευτικών μορφών — την καουμπόισσα, την κουλτούρα του leather, τη ντίσκο και τη φιγούρα του ναύτη — αποτίοντας φόρο τιμής στις queer κουλτούρες και την ικανότητά τους να μας μαθαίνουν πώς να αγαπάμε το γυναικείο σώμα.

Στο έργο Athena’s Antennas η Χρυσάνθη Κουμιανάκη, σε συνεργασία με δύο ηθοποιούς προτείνει μια σειρά εφήμερων δημόσιων γλυπτών. Συνεχίζοντας την παρατήρηση στο δημόσιο χώρο, η Κουμιανάκη κοιτάζει τις ταράτσες των πολυκατοικιών της Αθήνας, ως άκρα της πόλης. Φαντάζεται τα κτήρια σαν σώματα και τις ταράτσες και τα μπαλκόνια σαν άκρα τους. Ο βιομηχανικός εξοπλισμός που συναντάται εκεί μετατρέπεται σε μια εξελισσόμενη μορφή δημόσιας γλυπτικής, σαν ένα ιδιότυπο παρασιτικό δάσος ή σαν μια υπαίθρια γλυπτοθήκη. Δορυφορικές κεραίες μεταφράζονται σε ψάθινα καπέλα και γίνονται props σε ένα εξελισσόμενο σκηνικό.

Liquid Ports ομαδική έκθεση με έργα των Ιλεάνα Αρναούτου & Ισμήνη Κινγκ, Δέσποινα Χαριτωνίδη, Ελένη Μυλωνά, Μαρία Νικηφοράκη