Το ημερολόγιο

Μια οπτική και ηχητική συμφωνία που μας βυθίζει στα μυστήρια των θαλάσσιων βάθων, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί μια ωδή στη φαντασία και τη δημιουργία. Με βάση μια ταινία που γυρίστηκε από την καλλιτέχνιδα Rosa Tharrats εν πλω κατά τη διάρκεια μιας αποστολής με το Schmidt Ocean Institute, η παράσταση περιλαμβάνει ένα soundtrack που δημιουργήθηκε επιτόπου, σε μια διαδικασία δραματικής και μουσικής αυτοσχεδιασμού υπό την καθοδήγηση του μουσικού Mau Boada (Esperit!), της τραγουδίστριας Clara Enrich-Genestar και του ποιητή Gabriel Ventura.

Με αυτή την ευκαιρία, η Ikram Bouloum επαναπροσδιορίζει την τεχνική της ως επιμελήτρια για να παρουσιάσει το Grief and grievance: listening as learning, μια ακουστική συνεδρία στην οποία προτείνει ένα ταξίδι μέσα από διαφορετικά μουσικά είδη και ηχητικά αρχεία, διαλογιζόμενη με τους αναφορείς της και ανοίγοντας ένα χώρο για νέες επικαλύψεις, προκειμένου να προσεγγίσει ζητήματα ποιητικής принадлежности.

Το «Οι άνεμοι ξέρουν ό,τι έχουν ξεχάσει οι χάρτες» είναι ένα βιωματικό και συμμετοχικό εργαστήριο όπου ο ήχος, οι χάρτες και η φαντασία συναντώνται. Οι συμμετέχοντες κάθονται πάνω σε έναν μεγάλο χάρτη της Μεσογείου που είναι απλωμένος στο πάτωμα και δημιουργούν ηχητικά τοπία εμπνευσμένα από τον άνεμο, ιστορίες και υποθετικές αφηγήσεις.

Η Bissaperie είναι μια συλλογική επίκληση της μνήμης του Frantz Fanon μέσω μιας κοινής ανάγνωσης των κειμένων του και της παρασκευής του bissap, ενός ποτού με βάση τα άνθη του ιβίσκου. Προτείνω έναν φιλικό και οριζόντιο χώρο συνάντησης, επικεντρωμένο στις επαναστατικές ιδέες του στοχαστή, καθώς και μια πλατφόρμα που επιτρέπει σε όλους να επανασυνδεθούν με την ταυτότητά τους, την κληρονομιά τους και την κοινότητά τους.

Στην εποχή μας, που χαρακτηρίζεται από ψευδείς πληροφορίες, παραπληροφόρηση και πολιτική χειραγώγηση, η διαφορά μεταξύ αλήθειας και ψεύδους φαίνεται όλο και πιο ασαφής. Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να παραμορφώσει τις αντιλήψεις μας, ενώ τα κοινωνικά δίκτυα μας εγκλωβίζουν σε «φυσαλίδες» που καταστρέφουν την ίδια την ιδέα μιας κοινής πραγματικότητας. Σε αυτόν τον κόσμο, ποια είναι η θέση της μυθοπλασίας, αυτής της αρχαίας τέχνης του να αφηγείσαι ιστορίες που δεν συνέβησαν ποτέ; Μπορούν τα μυθιστορήματα να περιέχουν περισσότερη αλήθεια από την πραγματικότητα όπως την αντιλαμβανόμαστε; Ο Κολομβιανός μυθιστοριογράφος Juan Gabriel Vásquez προτείνει μια σκέψη για τη σχέση μας με τις επινοημένες ιστορίες σε έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο αβέβαιος.

Το «Pulso y Horizonte» είναι ένα μουσικό πρότζεκτ υπό τη διεύθυνση του Pedro Javier González, ενός από τους πιο σεβαστούς κιθαρίστες της σύγχρονης ισπανικής μουσικής σκηνής. Φλαμένκο, τζαζ, μουσική του κόσμου και αυτοσχεδιασμός συνυπάρχουν σε μια ανοιχτή και εορταστική πρόταση, εμπνευσμένη από τη Μεσόγειο, όπου ο ρυθμικός παλμός και ο συλλογικός διάλογος διαμορφώνουν μια ζωντανή και εξαιρετικά επικοινωνιακή μουσική εμπειρία.

Το The Drought. An Oasis είναι μια παράσταση σύγχρονου φλαμένκο που συνδυάζει χορό, ζωντανή κιθάρα και φλαμένκο τραγούδι (cante) για να εξερευνήσει τα θέματα του νερού, της ξηρασίας και της μετανάστευσης. Αρχικά δημιουργημένη στην Ανδαλουσία, αυτή η νέα εκδοχή του έργου παρουσιάζεται στην Καταλονία, διατηρώντας παράλληλα τις βαθιές ανδαλουσιανές ρίζες της. Η παράσταση προσφέρει μια αναδρομή στην ιστορική επίδραση των υδραυλικών πολιτικών του Φράνκο, ιδίως του Διατάγματος του Μπανταχόθ, καθώς και στη μετανάστευση των ανδαλουσιανών εργατικών κοινοτήτων που εγκαταστάθηκαν στην Καταλονία για να εργαστούν στη βιομηχανία και τις κατασκευές. Αυτές οι ιστορίες μεταφράζονται στη σκηνή μέσω της μουσικής και της κίνησης του φλαμένκο. Ορισμένα από τα τραγούδια ερμηνεύονται στα καταλανικά, παράλληλα με τα ισπανικά, ως συμβολική χειρονομία που συνδέει το φλαμένκο με τη γλωσσική και πολιτιστική πραγματικότητα της Καταλονίας και της Βαρκελώνης. Στη σκηνή, η παράσταση συνδυάζει χορό φλαμένκο, ζωντανή κιθάρα και τραγούδι, σε συνδυασμό με μια έντονη οπτική διάσταση. Το τελευταίο μέρος του έργου έχει τη μορφή ενός φινάλε φιέστας εμπνευσμένου από την καταλανική ρούμπα, προσφέροντας συλλογική ενέργεια, ρυθμό και γιορτή.

Το concept βασίζεται στο καλλιτεχνικό πρότζεκτ του Disco Atlas, στο οποίο προσκαλεί καλλιτέχνες να συμμετάσχουν ως έκπληξη. Συνεργαζόμενος με μουσικούς gnawa —ιδίως με ανερχόμενους ερμηνευτές και όχι με καταξιωμένους Maâlems— ο Disco Atlas αναδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο η μουσική που παίζει μπορεί να συγχωνευθεί οργανικά με τα ζωντανά όργανα. Ο στόχος είναι να δείξει ότι αυτός ο ήχος είναι ευέλικτος, ζωντανός και ανοιχτός σε επανερμηνεία μέσω της ζωντανής εκτέλεσης, δημιουργώντας κάθε φορά μια μοναδική και αυθόρμητη εμπειρία.

Περίπατος στο λιμάνι και τα περίχωρά του, με αφετηρία μια σκέψη για τη θάλασσα ως ξεχασμένο χώρο και τα όριά της. Το ανάχωμα στη θάλασσα και στη στεριά. Η διαδρομή θα εξελιχθεί σε διάλογο με τις ιδέες του καλλιτέχνη και φωτογράφου Alan Sekula, τα θαλάσσια εξώτατα και την αστική μεταμόρφωση.

Περίπατος στο λιμάνι και τα περίχωρά του, με αφετηρία μια σκέψη για τη θάλασσα ως ξεχασμένο χώρο και τα όριά της. Το ανάχωμα στη θάλασσα και στη στεριά. Η διαδρομή θα εξελιχθεί σε διάλογο με τις ιδέες του καλλιτέχνη και φωτογράφου Alan Sekula, τα θαλάσσια εξώτατα και την αστική μεταμόρφωση.

Το Seitons Masdeu Hola i Adeu είναι η επίσημη παρουσίαση μιας επιχείρησης μαριναρισμένων αντσούγιων σε ξύδι που ιδρύθηκε από την καλλιτέχνιδα, κόρη του τελευταίου δημοπράτη ψαριών (που φώναζε τις προσφορές με δυνατή φωνή) της Arenys de Mar, της γενέτειράς της. Το έργο βρίσκεται κάπου ανάμεσα σε ένα performative γεύμα, μια τηλεοπτική εκπομπή της δεκαετίας του 1990 και ένα θεατρικό έργο.

Μια συλλογή ιστοριών με διαφορετικές ρίζες, που αφηγούνται με σκοπό να διευρύνουν τις οπτικές γωνίες, να ανοίξουν τις καρδιές και να φέρουν κοντά τις ψυχές. Όλες αυτές οι ιστορίες έχουν ένα κοινό στοιχείο: πρωταγωνιστές τους είναι άτομα αφρικανικής καταγωγής. Άτομα θαρραλέα, ανθεκτικά και χαρούμενα, που μας χρησιμεύουν ως καθρέφτες για να αναστοχαστούμε και να φανταστούμε τις δικές μας ζωές.