Το ημερολόγιο

Το εργαστήριο συνεχίζει την πρακτική του καλλιτέχνη σχετικά με τη συμμετοχή ως εργαλείο για την διερεύνηση των ιδιοτήτων του πολίτη. Η ομάδα του εργαστηρίου θα μάθει πώς να παράγει μια ραδιοφωνική εκπομπή από και για την κοινότητα, θα αφηγηθεί, θα συζητήσει και θα ηχογραφήσει μαζί και θα διατυπώσει ερωτήματα σχετικά με την καθημερινότητά και την εμπειρία των κατοίκων του Πειραιά, με έμφαση στις κοινότητες που βιώνουν τη μετανάστευση είτε απο τη δεκαετία του 1920 και την κληρονομιά της είτε πολύ πιο πρόσφατες εμπειρίες. Μέσω της χρήσης ηχητικών καταγραφών, της.μουσικής και της ακουστικής χαρτογράφησης βιωμάτων, θα εξερευνήσουμε το σημερινό ηχοτοπίο του Πειραιά, παράγοντας για ένα μέλλον που επιθυμούμε, μέσω της ανταλλαγής εμπειριών, ποίησης και μουσικής.

Το Κλίκable είναι ένα εργαστήριο φωτογραφίας με κλειστά μάτια που απελευθερώνει την φωτογραφία από την κυριαρχία της όρασης και ενεργοποιεί την ακοή, την όσφρηση, την αφή και την αίσθηση της ατμόσφαιρας χρησιμοποιώντας το μεγαλύτερο αισθητήριο όργανο μας, το δέρμα. Απευθύνεται σε άτομα με ή χωρίς οπτική βλάβη και σε επαγγελματίες και ερασιτέχνες φωτογράφους. Οι συμμετέχοντες θα εξασκηθούν στη μέθοδο της τυφλής φωτογράφισης  με τη χρήση της ψηφιακής τους κάμερας ή της κάμερας του κινητού τους. 

Η Χριστίνα Κοζά, τραγουδώντας στα ελληνικά, αραβικά και τουρκικά, υπό τη διεύθυνση του μαέστρου, ουτίστα και συνθέτη Κυριάκου Καλαϊτζίδη, μάς ταξιδεύει στον κόσμο των παραδοσιακών μελωδιών της Μεσογείου.

Στη συναυλία συμμετέχει, ως ξεχωριστός προσκεκλημένος, ο διάσημος Τυνήσιος βιολιστής Zied Zouari.

Η Μεσόγειος υπήρξε ανέκαθεν μια θάλασσα συναντήσεων και ανταλλαγών. Οι ακτές της μοιάζουν να απευθύνονται διαρκώς η μία στην άλλη – από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα – συνδέοντας την Ανατολή με τη Δύση.

Αυτόν τον διαχρονικό, πολιτισμικό διάλογο αναδεικνύει η συναυλία «Γέφυρες», σε καλλιτεχνική επιμέλεια του Κυριάκου Καλαϊτζίδη. 

Το σκοτάδι εξακοντίζεται με μια κραυγή βουβή, μια σκιά που έγινε βάρος, σημάδι ανεξίτηλο. Με ένα χέρι να απλώνεται• που κρατάει- ποτέ δεν με αφήνει, χωρίς να πνίγει, χωρίς να πληγώνει. Μια πορεία- ένα βήμα που μετρά τον χρόνο, ένα βήμα που σβήνει τον φόβο. Εκεί όπου το βάρος γίνεται ανάσα και η παρουσία καταφύγιο.

Το Glorious Epic της Σοφίας Μαυραγάνη είναι μια σωματική περφόρμανς που διερευνά την ένταση ανάμεσα στον ηρωισμό και την ευαλωτότητα. Μέσα από τη δυναμική σχέση δύο σωμάτων και την αλληλεπίδραση σύγκρουσης και αρμονίας, η παράσταση επανεφευρίσκει τη δόξα ως την τρυφερή δύναμη που βρίσκεται στη συλλογικότητα.

Εξερευνώντας τον ήχο ως μέσο για μια κοινή εμπειρία, τα σετ της pink.wav κινούνται με άνεση σε διαφορετικά μουσικά είδη, με οδηγό το ρυθμό, τα βαθιά μπάσα και τα περίτεχνα breaks. <br><br>Επιμέλεια: HER Project

Βυθιστείτε στις εκθέσεις του  Art Explora Festival υπό την καθοδήγηση συνεργατών του φεστιβάλ.

Το πρόγραμμα «Εκδηλώσεις διαμεσολάβησης στο Art Explora » της Scola Society είναι μια συνεργασία με το ΕΜΣΤ και μια επέκταση της δράσης που πραγματοποιήθηκε το 2025 στο μουσείο. Προτείνει την έρευνα, την ευαισθητοποίηση και την υλοποίηση εκδηλώσεων διαμεσολάβησης από μια ομάδα τριών ατόμων. Διαπολιτισμικοί μεσολαβητές από το Ιράν, την Αίγυπτο και την Κίνα θα καθοδηγήσουν το κοινό από τις αντίστοιχες κοινότητές τους στις μητρικές τους γλώσσες — φαρσί, αραβικά και μανδαρινικά — σύμφωνα με τη μέθοδο της τοποθεσιακής μεσολάβησης.

Σε αυτό το διαδραστικό εργαστήριο, οι συμμετέχοντες θα γίνουν ταυτόχρονα καλλιτέχνες και επιμελητές, καθώς θα σχεδιάσουν το δικό τους μοναδικό «Μουσείο του Εαυτού μου». Χρησιμοποιώντας μια ποικιλία από παρεχόμενα υλικά, θα εξερευνήσουν την προσωπική τους ιστορία, την ταυτότητα και τη φαντασία τους, δημιουργώντας εκθέματα που αντανακλούν ποιοι είναι και τι έχει για εκείνους μεγαλύτερη σημασία. Μέσα από το σχέδιο, το κολάζ, τη γραφή και τη δημιουργία αντικειμένων, οι συμμετέχοντες θα κατασκευάσουν τεκμήρια και εκθέματα που αποτυπώνουν μνήμες, όνειρα και προσωπικές τους στιγμές. Το εργαστήριο βασίζεται στο βιβλίο της Ελένης Γερουλάνου «Ο Νικηφόρος ανακαλύπτει τα συναισθήματα», εμπνευσμένο από τα Κυκλαδικά ειδώλια. 

Το εργαστήριο συνεχίζει την πρακτική του καλλιτέχνη σχετικά με τη συμμετοχή ως εργαλείο για την διερεύνηση των ιδιοτήτων του πολίτη. Η ομάδα του εργαστηρίου θα μάθει πώς να παράγει μια ραδιοφωνική εκπομπή από και για την κοινότητα, θα αφηγηθεί, θα συζητήσει και θα ηχογραφήσει μαζί και θα διατυπώσει ερωτήματα σχετικά με την καθημερινότητά και την εμπειρία των κατοίκων του Πειραιά, με έμφαση στις κοινότητες που βιώνουν τη μετανάστευση είτε απο τη δεκαετία του 1920 και την κληρονομιά της είτε πολύ πιο πρόσφατες εμπειρίες. Μέσω της χρήσης ηχητικών καταγραφών, της.μουσικής και της ακουστικής χαρτογράφησης βιωμάτων, θα εξερευνήσουμε το σημερινό ηχοτοπίο του Πειραιά, παράγοντας για ένα μέλλον που επιθυμούμε, μέσω της ανταλλαγής εμπειριών, ποίησης και μουσικής.

Η Ουρόκ Σίρχαν (Ολλανδία/Ιράκ), γνωστή και ως UROK, είναι καλλιτέχνις, ερευνήτρια και DJ που ζει και δραστηριοποιείται στην Αθήνα, κινείται στο σταυροδρόμι της περφόρμανς, των εικαστικών τεχνών και της κριτικής θεωρίας. Τα DJ sets της UROK αναπτύσσουν έναν πολύγλωσσο club ήχο—εκεί όπου αραβικοί, λατινοαμερικάνικοι και βραζιλιάνικοι ρυθμοί συναντούν το leftfield techno και το deconstructed bass, συνδυάζοντας γλυκές ποπ μελωδίες με σκοτεινά, παλλόμενα κρουστά.Καθ’ όλη τη διάρκεια του Φεστιβάλ, σε ώρες χωρίς ζωντανό πρόγραμμα, θα μεταδίδεται από τα ηχεία του χώρου το πρόγραμμα του Radio Alhara. 

Η εγκατάσταση διερευνά πώς ο ρυθμός και η ηχητικότητα μπορούν να εκτραπούν, να επιβραδυνθούν ή να παραμορφωθούν μέσα από συχνότητες και δονήσεις. Οκτώ μεταλλικοί κίονες-ηχεία σε κυκλική διάταξη δημιουργούν ένα πεδίο έντασης, όπου το σώμα του χορευτή ανταποκρίνεται στη δύναμη του ήχου πάνω σε μια ελάχιστη μαρμάρινη πίστα. Το έργο εντάσσεται στη συνεχή έρευνα του Πάνου Χαραλάμπους. πάνω στις εκφράσεις του λαϊκού πολιτισμού της Βαλκανικής και της Μεσογείου, επανεξετάζοντας τις μορφές τους στο παρόν και το ιδιαίτερο πλαίσιο του Πειραιά.

Στην εργασιακή δυστοπία των ναυπηγείων του Περάματος, η χρόνια απαγόρευση της σωματικής επαφής έχει μετατρέψει τις ανθρώπινες αλληλεπιδράσεις σε απόκοσμες προσομοιώσεις καταπνιγμένου αισθησιασμού που υπερβαίνει τα ετεροκανονικά στερεότυπα της επιθυμίας.

Eva Stefani, Hail, 2024, 2'23 Μοντάζ: Παναγιώτης Παπαφράγκος, Αφήγηση: Εύα Στεφανή, Γυναίκα στην ταινία: Λουίζα Ντούρου Μια γυναίκα που μοιάζει με νύμφη επιπλέει σε μια ηλιόλουστη, αμμώδη παραλία. Αυτή η σύγχρονη Οφηλία, με τα μάτια κλειστά, αφήνεται να παρασυρθεί από το νερό, ενώ οι καμπάνες της εκκλησίας που την περιβάλλουν μετατρέπονται σταδιακά σε αμανέ, απόηχους ρεμπέτικων και προσευχών. Μια γυναικεία φωνή ψιθυρίζει στη Μαρία, τη μητέρα του Ιησού, μέσα από ένα επαναλαμβανόμενο μάντρα που μετατρέπει τον Ακαθίστο Ύμνο και την όλη οπτική εμπειρία σε μια μυστικιστική τελετουργία και μια διαλογιστική χειρονομία για την εξιλέωση, την κάθαρση, τη φύση- για τη δύναμη του νερού που φέρνει πίσω τις μητέρες μας, σύμφωνα με τον Gaston Bachelard (1942).

Ο Μανόλης Πάππος και οι συνεργάτες του μας οδηγούν σ’ ένα ταξίδι στον κόσμο του ρεμπέτικου, της εμβληματικής μουσικής παράδοσης του λιμανιού του Πειραιά.