Piraeus - Athens

A dystopian workplace at the Perama shipyards, where a longstanding ban on physical contact has turned human interactions into otherworldly simulations. The suppression of touch among the workers has alienated their communication, transforming the boatyard into a charged landscape of alienation and repressed sensuality beyond stereotypical heteronormative desires.

Εύα Στεφανή, Χαίρε, 2024, 2’ 23”
Μοντάζ: Παναγιώτης Παπαφράγκος, Αφήγηση: Εύα Στεφανή, Γυναίκα: Λουίζα Ντούρου

Μια νηρηίδα επιπλέει σε μια ηλιόλουστη, αμμώδη παραλία. Σα σύγχρονη Οφηλια, αφήνει το νερό με κλειστά μάτια να την παρασύρει, ενώ οι εκκλησιαστικές καμπανοκρουσίες που την περιβάλλουν μετατρέπονται σταδιακά σε αμανέ, σε ρεμπέτικους αχούς και προσευχή. Μια γυναικεία φωνή απευθύνεται ψιθυριστά στη Θεοτόκο, μέσα από ένα επαναλαμβανόμενο μάντρα που μετουσιώνει τον Ακάθιστο Ύμνο και την εμπειρία θέασης του έργου σε μυσταγωγική ιεροτελεστία. Σε ένα διαλογισμό για την εξιλέωση, την κάθαρση και τη φύση, για το νερό που μας φέρνει πίσω τις μητέρες μας, όπως χαρακτηριστικά έχει γράψει ο Gaston Βachelard (1942).

Ευγενική παραχώρηση της καλλιτέχνιδας και του PCAI